Dnia 2 września 1924 roku stanowisko dyrektora i nauczyciela przedmiotów pedagogicznych w Seminarium Nauczycielskim objął Jerzy Zbigniew Ostrowski. Miał wówczas 28 lat i był najmłodszym dyrektorem szkół średnich w Polsce. Przyjechał do Mławy razem z żoną EWĄ SZELBURG, znaną już autorką wierszy i opowiadań dla dzieci. Zamieszkali w budynku Seminarium Nauczycielskiego przy ulicy Warszawskiej.

Jerzy Ostrowski kierował mławskim Seminarium Nauczycielskim tylko jeden rok (do sierpnia 1925 r), ale pozostawił w nim głęboki ślad swej działalności pedagogicznej i społecznej. Seminarium to osiągnęło wówczas największe i najlepsze wyniki wychowawcze. Rzeczywiście było ono w tym okresie „żywą szkołą”.

Wiele też zawdzięczało Seminarium, jak i jego ówcześni wychowankowie, żonie dyrektora, pani Ewie Szelburg - Ostrowskiej. Nie prowadziła ona wykładów, ale brała bardzo aktywny udział w życiu szkoły. Szczególnie gorliwie i udzielała pomocy i rad:

• Kołu Artystyczno-Literackiemu, które przygotowało kilka przedstawień teatralnych i po raz pierwszy, jeszcze z rękopisu, „Jasełka” napisane przez Ewę Szelburg-Ostrowską i w wydaniu książkowym dedykowane „Uczniom Seminarium mławskiego”,
• samorządowi uczniowskiemu,
• szkolnej redakcji miesięcznika „Kompas”, którego była wydawcą.

Jej zawdzięcza „Kompas” swój dobry poziom i kierunek. W ciągu roku szkolnego 1924/25 wyszło siedem numerów. Nakład każdego numeru wynosił 0d 150 do 300 egzemplarzy, a objętość od 8 do 12 stron formatu A4. Tłoczono „Kompas” w drukarni Franciszka Mikoły w Działdowie. Ozdobniki i ilustracje, wykonane jako linoryty, rysowali, przygotowywali i ręcznie odbijali uczniowie Seminarium. Cena jednego egzemplarza wynosiła 40 groszy. Po wyjeździe Ostrowskich z Mławy „Kompas” przestał wychodzić.

Ewa Szelburg-Ostrowska pisała w Mławie powieść „Polne grusze” i wiele utworów dla dzieci.

Tak wspomina panią Ewę ówczesny uczeń Seminarium, Jerzy Henryk Humięcki: „Jej ruchliwą postać można było zawsze spotkać na zbiórkach, zebraniach i wycieczkach, na próbach przedstawień, przy wyborze materiału do różnych wieczorków, imprez i uroczystości szkolnych. Swoją życzliwością, ciągłą gotowością udzielania rady i pomocy utrwaliła się we wspomnieniach uczniów jako wielki przyjaciel młodzieży.”